زبان و ادبیات جلوه گاه اندیشه ، آرمان ، فرهنگ و تجارب و روحیات یک جامعه است . انسانها درطول اعصار و قرون از زبان برای انتقال پیام ها، عواطف و اندیشه های خود بهره جسته و از ادبیات که زبان برتر است به عنوان ابزاری در انتقال بهتر، بایسته تر و مؤثرتر اندیشه خود استفاده کرده اند . ادبیات ، در تلطیف احساسات ، پرورش ذوق و ماندگار کردن ارزش ها و اندیشه ها سهمی بزرگ و عمده بر دوش داشته است . به همین دلیل هر اندیشه ای که در قالب مناسب خویش ریخته شود پایا و مانا خواهد بود .

زبان و ادب فارسی، یگانه عامل موثروحدت بخش بین همه پارسی زبانان جهان و پل انتقال همه میراثهای ارجمند فرهنگی از نسل های گذشته به امروز و از امروز به آینده است.

زبان پارسی دری به جویبار مانند است که چند هزار سال پیش از خراسان کهن سر برآورده و در زمین و زمان جاری گشته است. ما امروز در منتهای پایین دست این جویبار نشسته ایم هرلحظه می توانیم گلها و میوه های و تحفه های را که نیاکان ما در زمانهای گذشته، در بالا دست به آن سپرده اند، دریافت کنیم و کام ومشام خود را بهره مند سازیم. هم چنان می توانیم هدایای تازه ی به این میراث دلپذیر بیفزاییم تا نسل های آینده از آنها برخوردار شوند.

با زبان و ادبیات  فارسی است که می توانیم احساسات و افکار فارسی زبانان دیروز و امروز را درک کنیم و درغمها و شادی ها، بیم ها و امیدهای آنان شریک شویم و به دوست داشتنی های آنها مهر بورزیم.

این زبان فارسی است که به من توانایی و فرصت میدهد تا ترانه های را که مادران درنیمه شب ها درکنار بستر و بالین کودکان خود می خوانده اند بشنوم و نسیم مهربان لالایی آنها را مانند "پر" لطف که برگونه من کشیده می شود لمس کنم. بازبان فارسی می توانم دوبیتی های صمیمانه و ساده ی چوپانان را که درگوشه و کنار دشتهای سبز و پهناور سر می دهد گوش دهم و بفهمم و غم تنهایی و نوای حزن  آنان را درک کنم و با شادی آنان شادی، و آهنگ امید را در خویشتن تکرار کنم.

زبان پارسی پیوند همه قلبهای که برای پیشرفت آن می تپد.